Dagboek van een nar

Het "Dagboek van een nar" is waar ik als lichtend voorbeeld van de perfecte christen en ideale student schrijf over de fantastische dingen die ik meemaak. Alles in dit dagboek moet hoogst serieus genomen worden, niets van dit alles is bedacht. En ik neem mijzelf zo serieus dat ik nooit stijlvormen als ironie, sarcasme of regelrecht pijnlijk druipend cynisme toepas.

Poep in je koelkast

Stel het je voor. Wij, als getrouwd stel. Allebei achter een eigen bureau. Ze staan tegen elkaar aan, dus we zouden elkaar aan kunnen kijken. Als er niet een battaljon beeldschermen tussen zou staan. Ik achter mijn bureau, zij achter haar bureau. Beetje werken, af en toe zeggen we wat. Redelijk degelijk nietszeggende dinsdagavond.

Totdat.

"Ze hebben dus dat onderzoekspakketje opgestuurd", terwijl zij op haar toetsenbord aan het rommelen is.

Volleerd burger, het went

Ik moet zeggen dat het volledig burger zijn wel snel went. Eerst schrik je nog dat je ineens capabel bent om dingen te doen, maar vervolgens wen je er aan en reken je er op. Laat ik daar een voorbeeld van geven. Vorige week ging ik met Daphne een weekje op vakantie. Dat betekende dat wij op zaterdag alles netjes inpakten en op zondag weg konden rijden. Zondagochtend rond een uur of 9 pakten wij onze 3 tassen die in de hal klaar stonden op, plaatsten deze precies in de kofferbak.

Nerden met een zonnebbq

Afgelopen weekend was een weekend om de innerlijke nerd van voedsel te zien. Met een aantal oude vrienden hadden we afgesproken voor een weekend spelen met een virtual reality bril, bordspellen, games. En een zonnebbq. Gewoon, een normaal weekend, je weet hoe het gaat.

Over Aziatisch voedsel en gebruiken

Was het niet George Clooney die zei dat je het beste met een aziaat kunt vliegen? Of achter een aziaat in de rij staan bij het vliegveld? Zoiets. Ik ga deze blog een paar kanttekeningen plaatsen bij deze breed geaccepteerde wijsheid. Afgelopen week vloog ik voor Lendahand met Koen naar Indonesië. We zouden daar spreken met een mogelijke partij via wie we leningen kunnen aanbieden in Indonesië. Zaterdag pakte ik mijn spullen in, aan de hand van een goed lijstje. Dit keer zou ik op mijn trip NIETS vergeten.

IT-Cowboy in Indonesië

Enkele weken geleden keerde ik terug van een bruut wilde brommervakantie naar Slot Loevenstein, een mooi moment om te reflecteren op een half jaar werken bij Lendahand. Een halfjaar geleden schreef ik een veel te positief uber extreem energieke bruut idealistisch naieve powerblog over hoe hemels het zou zijn om te werken bij een sociale startup. Halfjaar later. Een paar conclusies:

Over whiteboards ophangen

Tijd voor een kort blogje. Enkele weken geleden hadden we een typisch studentenmoment bij Lendahand. Zo'n moment waarbij er een ridicuul voorstel word gedaan, waar net iets te pijnlijk lang nog over doorgesproken word.
"Huh huh huh, weet je wat lachen zou zijn, als we 8 whiteboards zouden kopen en daar een hele muur mee vol behangen", zei een collega
"Oh, jah, en dan doen we DIE muur ook, ghe ghe ghe", een andere collega

Het opvoeden van je echtgenoot

Dit dagboek stuk type ik terwijl ik in de trein zit richting een huwelijk. Daphne en ik waren twee weken terug ook een jaar getrouwd. Dus daar schenk je even wat aandacht aan. Even een kleinigheidje, een simpel presentje. Dat hoort. Zaterdagavond samen op bank, we hadden beidde gedacht aan onze huwelijksdag.

De emailhorror van autoreplies

Het strand waar ik lag terwijl deze ramp zich voltrok

Het begon allemaal met een eenvoudige gedachte. "Ik ben twee weken weg, laat ik een auto-reply instellen". Ik heb niet kunnen voorzien dat dit enkele overbelaste servers, een handvol gefrustreerde collega's en een imminente wereldoorlog zou veroorzaken. Laat ik bij het begin beginnen.

De transformatie is begonnen, ik ben bang

Twee brommers en een tentje

Mijn hemel, ik begin me nu toch wel een beetje zorgen te maken. Daphne en ik zouden een weekje met de brommertjes op vakantie gaan. Eventjes er tussenuit op een wat alternatieve vakantie. In meerdere opzichten ben ik geschrokken van hoe dat ging. Ik zal een overzicht geven.

Vroeger zou het als volgt zijn gegaan:

Over hippe brommers en trage belastingdiensten

Goed. Sinds oktober ben ik dus wel echt full on burger. En dat betekent dat ik afgelopen tijd, voor het eerst, serieus belastingaangifte moest doen. Deze week ontving ik van de belastingdienst post. Toch vreemd, al maandenlang word er geposterd "we sturen geen brieven meer!1!". In plaats van brieven krijg je nu van de belastingdienst post in een "persoonlijke inbox". Dat is zo'n beetje hetzelfde als email, maar dan dat je er apart voor moet inloggen met een randomreader.

Volg me op twitterDinand Mentink FacebookGoogle+ profielLinkedIn profielVolg deze site via een RSS feed

Dcreative, Dinand Mentink | Designs Logos Websites Huisstijlen

Als je hieronder je emailadres achterlaat dan ontvang je een berichtje elke keer als ik iets post.